Magnezja

Magnezja

„Magnezja” to trzecia, po „Stanie splątania” i „W krainie snów” adresowana do nastolatków powieść Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel i pierwsza z nich, która…

…nie zostanie nominowana w Plebiscycie Blogerów LOKOMOTYWA 😦 Ale to wyłącznie dlatego, że już nie organizujemy tego konkursu !!! Mam jednak nadzieję, że zostanie zauważona w innych tegorocznych nagrodach. Zasługuje na to.


„Magnezja” to powieść, jak na nasze czasy, nietypowa – łącząca w sobie powieść epistolarną z pamiętnikiem, a nawet dwoma. Żadnych dialogów na ponad trzystu stronach ! I troje bohaterów, którzy (mam nadzieję, że wybaczycie mi mały spoiler 😉 ) przez większość akcji w ogóle się nie znają. Wszyscy troje mieszkają w Trójmieście, chodzą do różnych szkół i każde z osobna mierzy się samodzielnie ze swoimi życiowymi problemami. W noc sylwestrową zaczynają pisać – każde inaczej i z innego powodu.

Igor postanawia ograniczyć używanie telefonu, więc żeby po niego nie sięgać, zaczyna pisać. Tak analogowo – zwyczajnym długopisem. W zeszycie w kratkę kupionym specjalnie w tym celu.

Laura, która właśnie straciła Tatę, pisze do niego maile – bo jego skrzynka jest nadal czynna. To jest jej noworoczne postanowienie: Nie pozwolę Ci odejść. Ty mnie zostawiłeś, ale ja tego nie zrobię, nie ma mowy. Postanowiłam, że dopóki będę do Ciebie pisała, to tak, jakbyś wciąż trochę był.

Filip spotkał się przypadkiem z Markiem Aureliuszem 😉 Nowa książka zupełnie, wystawała spod śniegu. Ktoś zgubił albo wywalił, bo mu się prezent na święta nie spodobał. Wziąłem i wysuszyłem, bez sensu, żeby wylądowała w śmieciach (…). Pomyślałem, że skoro typ napisał „Rozmyślania (do siebie samego)”, to pewnie wie coś o życiu, więc zrobiłem sobie z niego przepowiednię, coś jak wróżba z chińskiego ciasteczka. Wybiera losowo cytaty z cesarza – filozofa i przymierza je do swojego życia, a efekty zapisuje na przypadkowych kawałkach papieru, które potem przechowuje w pudełku po śrubokrętach. Podoba mi się ten Aureliusz. W dodatku gość urodził się tego samego dnia co ja, 26 kwietnia. Co prawda ze dwa tysiące lat temu, ale spoko, nic nie szkodzi. Uznałem to za znak i mianowałem go moim przewodnikiem na nowy rok.

Przeczytałam tę książkę od razu po tym, jak ją kupiłam – na jeden raz, zarywając trochę noc, ale nie potrafiłam się oderwać. Ileż tam ważnych i trudnych tematów się pojawia ! Ale nie jest to na szczęście (częsty ostatnio niestety) przypadek Książki O Ważnych Sprawach, która powstała wyłącznie po to, żeby o tych trudnych (a czasem – po prostu modnych) problemach napisać i wychodzi to sztucznie (i nudno). „Magnezja” to naprawdę wciągająca opowieść o życiu, w którym zdarzają się chwile lepsze i gorsze, czasem bywa wspaniałe, a czasem całkiem do bani…

Towarzyszymy jej bohaterom przez cały rok, a tym, co mnie podczas jej lektury uderzyło najmocniej, była ich dojmująca samotność. Mieli dookoła siebie bliskich i najczęściej życzliwych (przynajmniej intencjonalnie) ludzi, a jednak nie potrafili ze sobą rozmawiać.

Roksana Jędrzejewska-Wróbel zakończyła „Magnezję” listem do swoich czytelników. Napisała w nim: Zawsze wierzyłam w moc słowa, dlatego właśnie Laura, Igor i Filip ze swoimi problemami radzą sobie, pisząc. Mam nadzieję, że może zainspiruje Cię to do robienia własnych notatek. Badania potwierdzają, że przeniesienie swoich myśli na papier bywa bardzo pomocne. Oswaja lęk, pomaga poukładać myśli w głowie i ułatwia znalezienie rozwiązań, które wydawałyby się nieosiągalne. Pozwala też spojrzeć z dystansu na siebie i swoje życie, które – choć czasem bywa trudne – jest też przecież wspaniałą przygodą. Proszę, nie zapomnij o tym.

I z tym Was zostawię, namawiając gorąco na przeczytanie „Magnezji”. Nieważne, czy jesteście w wieku jej bohaterów czy bardziej ich rodziców – zdecydowanie warto !!!

Roksana Jędrzejewska-Wróbel „Magnezja”, ilustr.: Hanna Wróbel, wyd.: Wydawnictwo Literackie, Kraków 2026

Złodziejka

Złodziejka

Książka nominowana w kategorii literackiej konkursu Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY

oraz nagrodzona Literacką Nagrodą Wielkopolskich Czytelników a także Nagrodą Literacką m.st. Warszawy

i mam nadzieję, że na tym się nie skończy !!!

„Złodziejka” to książka z rodzaju tych, które równocześnie bardzo lubię i… nie lubię 😉
Lubię jako czytelniczka, bo po prostu świetnie się ją czyta. Jest ciekawa, dobrze napisana, ma dobrze wymyślonych bohaterów i nieszablonową akcję.

Nie lubię jako recenzentka, gdyż bardzo trudno jest napisać o niej tak, żeby kolejnym potencjalnym czytelnikom nie zdradzić zbyt wiele i nie odebrać przyjemności z lektury. Dlatego nie napiszę, kim jest tytułowa złodziejka i co takiego ukradła, natomiast postaram się wyjaśnić, co moim zdaniem powoduje, że warto po nią sięgnąć (oprócz tego, co napisałam powyżej).

Podobają mi się bohaterowie tej książki – ósmoklasiści, a więc ludzie w taki wieku przejściowym, już nie dzieci, jeszcze nie dorośli, ale stojący przed pierwszą tak dużą zmianą w ich życiu. Mamy w „Złodziejce” dwójkę narratorów – Marikę i Tymona (choć początkowo nie zdają sobie sprawy z tego, że opowiadają nam tę samą historię) oraz kilkoro bohaterów drugiego planu. Wszyscy oni są jacyś – wyraziści, z charakterem i własnymi historiami. Czasem, kiedy czytam powieść z większą liczbą bohaterów, bywa że trudno jest mi ich zapamiętać i odróżnić. Tutaj od początku nie miałam z tym problemu.

Łączy ich szkoła i okołoszkolne życie towarzyskie, ale wszyscy (mniej lub bardziej) umieszczeni są także w swoim domowym kontekście. Nic dziwnego – to jeszcze taki wiek, kiedy dom, jaki by nie był, jest ważnym punktem odniesienia i oparcia (lub jego braku). Jest tym miejscem, z którego wyrusza się w samodzielność.

W tych ich rodzinnych relacjach szczególnie urzekła mnie braterska więź Tymona z Czesiem, bo nie zdarza się często przy takiej różnicy wieku. Skojarzyli mi się z Borysem i Szczepciem, którzy byli bohaterami jednej z „Kilku niedużych historii” Katarzyny Wasilkowskiej, która w dodatku także dzieje się nad morzem.

Bardzo ucieszyła mnie w tej historii postać Miłki. We współczesnej literaturze młodzieżowej (i nie tylko) nader rzadko pojawiają się bohaterowie, którzy deklarują się jako osoby wierzące i nie są przedstawieni w sposób karykaturalny. Miłka jest normalną sympatyczną nastolatką, dla której wiara i wynikający z niej system wartości są czymś naturalnym. Nie narzuca się i nie usiłuje nikogo nawracać, ale zapytana potrafi bardzo klarownie i szczerze wyjaśnić to, jak myśli. Jej dwie rozmowy z Mariką to bardzo mocne punkty tej historii.

Podoba mi się też, jak dojrzale tytułowa bohaterka rozwiązała problem swojej kradzieży. Dojrzale, choć niełatwo dla siebie. Na tym właśnie polega dorosłość – że zamiast wybrać to, co łatwiejsze i przyjemniejsze, trzeba czasem stanąć w prawdzie. Bez gwarancji, że wszystko skończy się tak, jak byśmy chcieli.

Na ostatniej okładce możemy przeczytać: „Złodziejka” to historia o presji, przyjaźni, pierwszych uczuciach i wyborach, które bolą, i o tym, jak łatwo przekroczyć granicę… i jak trudno się potem cofnąć.

Choć nie jestem fanką filmów Tarantino, które odkrywają dla siebie jej bohaterowie, ani tym bardziej muzyki, której słuchają, to muszę powiedzieć, że „Złodziejka” to jedna z najlepszych powieści dla młodzieży, jaką w ostatnich latach zdarzyło mi się czytać !!!

Katarzyna Wasilkowska „Złodziejka” (seria: Plus minus 16), wyd.: Literatura, Łódź 2025